Jedno zdanie w tunelu. Pośpiech uciszył Karczmarzyka przy całej drużynie

Przed południem w korytarzu pod Falochronem, przy spakowanych już torbach na Wrocław, Paweł Pośpiech podniósł głos na młodszego kolegę. Szatnia podzieliła się w kilka sekund, a człowiek, który jutro zagra z opaską, nie powiedział ani słowa.

Sobotnie zajęcia były krótkie — takie, jakie wynegocjowano w piątek wieczorem w korytarzu pod trybuną. O 11:20 na boisku zostały tylko rozstawione pachołki, wiatr od portu i osiemnaście torb ułożonych pod ścianą przy magazynku. Autokar do Wrocławia rusza w niedzielę przed szóstą.

Przy tych torbach stała grupka młodszych zawodników. Czesław Karczmarzyk, który potrafi rozruszać całą szatnię jednym zdaniem, tym razem trafił w nie najlepszy moment.

— Panowie, weźcie karty do autokaru, bo po pierwszym kwadransie i tak będzie nudno — powiedział, a dwóch czy trzech kolegów parsknęło śmiechem.

Paweł Pośpiech niósł wtedy siatkę z piłkami. Postawił ją na betonie tak, że huknęło o ścianę, i odwrócił się do całej grupy.

„Jeżeli ktoś wsiada jutro do autokaru z takim żartem, niech zostanie w Gdyni. Tam będzie osiem tysięcy ludzi i żaden z nich nie przyjechał się pośmiać.”

— Paweł Pośpiech

Cisza, a potem szept

Kilku starszych przytaknęło. Ale z drugiej strony korytarza padło półgłosem pytanie, które słyszeli wszyscy: „a ty jutro od pierwszej minuty grasz?”. Pośpiech nie odpowiedział, wziął siatkę i wszedł do magazynku. Opaskę na Złotniki nosi Remigiusz Hejna, a 33-latek zaczyna z ławki — i cała szatnia o tym wie.

— To był żart, nie manifest. Ja jeżdżę na każdy mecz, wstaję o piątej i nigdy się nie wykręciłem — mówił nam potem Karczmarzyk, jeszcze w koszulce treningowej. — Ale skoro Pawłowi to przeszkadza, to więcej przy torbach nie będzie żartów.

Trener Zdzisław Zdrada rozmawiał z obydwoma osobno, w biurze, jeszcze przed trzynastą.

— Mam szatnię, której nie wolno teraz dzielić na pół. Paweł powiedział o jedno zdanie za dużo i o jedno w dobrym kierunku. Czesław wrzuci do kasy drużyny i tyle będzie z tego kary — uciął.

Kary formalnej nie ma, wyjazd się nie zmienia. Jest coś innego: Hejna, który jutro poprowadzi drużynę na murawę, przez całą scenę stał trzy metry dalej, oparty o framugę, i nie powiedział ani słowa. Wyszedł pierwszy. Jeśli ktoś ma dziś w tej sprawie ostatnie zdanie, to właśnie on — i wciąż go nie wypowiedział.