Kartka bez podpisu o 5:40. Klim wraca po chłopaka, którego kiedyś odesłał

Zanim autokar do Wrocławia wyjechał z parkingu, skaut Edmund Klim stał przy bramie z teczką i jedną kartką. Ostatnie wolne miejsce w akademii chce oddać chłopakowi, którego matka od siedmiu lat nie chce słyszeć o Grabówku.

Autokar ruszył o 5:40, mokry od nocnej mżawki, z zapalonym światłem w środku. Kiedy zniknął za zakrętem na Morską, przy bramie została jedna postać: Edmund Klim, 59 lat, skaut akademii, teczka pod pachą, czapka nasunięta na oczy.

W teczce była kartka z jednym nazwiskiem: Kajetan Momot, 15 lat, z osiedla przy torach. Chłopak od dwóch tygodni przychodzi na zajęcia akademii jako gość. W akademii zostało dokładnie jedno wolne miejsce.

Siedem lat wcześniej

Problem w tym, że Momot to nazwisko, które w Grabówku ma swoją historię. Starszy brat Kajetana, Mateusz, trenował tu jako czternastolatek i odszedł z dnia na dzień. Dziś pracuje w warsztacie na Chyloni i w piłkę gra tylko w hali, w czwartki.

Ich matka, Halina Momot, prowadzi pralnię przy Morskiej. W sobotę wieczorem, przy zamykanej już kracie, powiedziała nam wprost, co pamięta.

— Pan Klim stanął w drzwiach i powiedział, że Mateusz jest za wolny i szkoda mu butów. Czternaście lat chłopak miał. Płakał w autobusie — mówi. — Teraz przychodzi po drugiego i ma kartkę. Ja tej kartki nie podpiszę.

Klim pamięta to inaczej. Twierdzi, że powiedział wtedy, że chłopak potrzebuje roku dłużej i żeby przyszedł po wakacjach — i że nikt z klubu potem nie zadzwonił.

— Nie będę się kłócił z matką o to, co usłyszała. Może powiedziałem to tak, że zabolało. Ja mam oczy do piłki, nie do ludzi — mówił nam o 5:50 przy bramie. — Ale Kajetan porusza się inaczej niż brat. Widzi podanie, zanim dostanie piłkę. Takiego chłopaka nie oddam drugi raz sąsiedniej dzielnicy.

„Raz już pojechał stąd autobusem i nie wrócił. Drugiego nie wsadzę.”

— Halina Momot

Kartka leży w sekretariacie, bez podpisu. Klim zapowiedział, że we wtorek pójdzie do pralni sam, bez teczki. A na biurku prezesa wciąż czeka jego druga sprawa — pieniądze na kolejnego skauta, których nikt jeszcze nie obiecał.