Jeden gol na Golden Arenie. Złotniki 1:0, debiut Charchuta i puste ręce

Przez pięćdziesiąt minut trzymaliśmy wicelidera przy zerze, a i tak wróciliśmy z Wrocławia bez punktu. Gol Eratha w 51. minucie rozstrzygnął mecz, w którym po raz pierwszy tej jesieni straciliśmy tylko jedną bramkę. W 82. minucie w bramce stanął Piotr Charchut.

Trzydzieści tysięcy ludzi, trzydzieści trzy stopnie w cieniu i nasz autokar na parkingu pod Golden Areną. Nie będę udawał, że po 1:0 jest mi lżej — punktów nie ma i tabela wygląda dokładnie tak samo, jak wyglądała rano. Ale pierwszy raz od dawna wychodzę ze stadionu, mrucząc pod nosem coś innego niż „ilu jeszcze".

Pół meczu, którego nikt się po nas nie spodziewał

Złotniki wyszły na nas piątką z tyłu i piątką w środku, i od pierwszego gwizdka zaczęły nas dociskać. Piłka była ich — po przerwie sędzia techniczny pokazał dwie trzecie posiadania dla gospodarzy — ale bramki nie było. Nasza czwórka: Władysław Biebrzycki, Remigiusz Hejna, Antoni Siemianowski i Wszeciech Deruś, cofała się w porę i zamykała środek. W 29. minucie stadion już wstawał, bo prawa strona gospodarzy wypracowała okazję jak z podręcznika — podanie piętą, pusty fragment pola karnego i pudło. Zawyło całe Wrocław, my odetchnęliśmy.

Siemianowski w 14. minucie złapał się za udo po zderzeniu i przez chwilę wyglądało, że zejdzie. Został na boisku do końca. Do przerwy 0:0 i pierwsza połowa bez straty na wyjeździe u drużyny, która w tej lidze strzela po siedem.

Pięćdziesiąta pierwsza minuta

Padło tak, jak padać musiało: prawym skrzydłem, dośrodkowaniem, które okazało się strzałem. Elias Erath trafił do siatki i to był cały mecz. Sześć minut później Radosław Marks huknął w poprzeczkę i złapał się za głowę — gdyby wpadło, wracalibyśmy do domu z zupełnie innym nastrojem.

My przez cały mecz mieliśmy jedno okno na świat: lewą stronę. Grzegorz Lipiński ciągnął tamtędy akcję za akcją i to jego wybrano najlepszym zawodnikiem naszej drużyny. Prawym korytarzem nie powstało praktycznie nic, a Mieczysław Dziewulski i Wojciech Musiałowski przez dziewięćdziesiąt minut nie dostali piłki, z której dałoby się coś zrobić.

Osiemdziesiąta druga

Najdziwniejsza minuta tego meczu. Najpierw Erath, bohater gospodarzy, zobaczył drugą żółtą kartkę i zszedł z boiska. Chwilę później Józef Magnowski zderzył się głową z rywalem, podniósł się z murawy zamroczony i sam poprosił o zmianę. Na murawę wybiegł Piotr Charchut — dwadzieścia jeden lat, pierwsze minuty w barwach klubu, i to w takim meczu. Wpuszczonej bramki nie miał. W 84. minucie Biebrzycki wjechał w rywala tak, że mógł oglądać coś więcej niż żółty kartonik.

Paweł Pośpiech przesiedział całe spotkanie na ławce. Opaskę nosił dziś Hejna.

Po meczu

— Zero punktów to zero punktów, tego nie posłodzę — mówił Zdzisław Zdrada w przejściu pod trybuną. — Ale proszę spojrzeć na to, co ta drużyna zrobiła przez pięćdziesiąt minut z zespołem, który jest drugi w tabeli. Nie cofnęliśmy się pod własne pole karne ze strachu, tylko z planu. Jedna bramka straty na takim wyjeździe to dla nas nowa waluta.

— Boli, bo było blisko — dodał kapitan Remigiusz Hejna. — Przez pół meczu wiedzieliśmy, gdzie kto stoi, a potem raz się rozjechaliśmy na prawej stronie i tyle wystarczyło. Chłopakom nie mam nic do zarzucenia. Piotrek wszedł na zimno w osiemdziesiątej drugiej i zachował się jak trzeba.

Sam Charchut długo nie chciał nic mówić, w końcu rzucił tylko:

— Rozgrzewałem się chyba przez dwie minuty. Wolałbym debiutować inaczej, ale na takie zaproszenie się nie czeka drugi raz.

„Jedna bramka straty na takim wyjeździe to dla nas nowa waluta."

— Zdzisław Zdrada

W środę sparing na wyjeździe z Admaxem, a w niedzielę o 10:30 pierwszy mecz na odmalowanym Falochronie — przyjeżdża Kotwica Krosno. Tam już wymówek nie będzie.